هنر گناه نیست

و فرقی ست میان آنچه می پنداشتیم و آنچه واقعیت دارد... میان آنچه درک کرده ام و آنچه که تلاش شده است به من فهمانده شود دنیایی فاصله است که من معلق در آن فریاد می زنم و آشفتگی هایم را به زمین و زمان و آدم ها منتقل می کنم. سپاسگزارم از صبر سختی ها که وجودم را تحمل کرده اند... وجود این تکه سنگ کوچک را که آغازگر طوفانی شد در آرامش هوای معانی. مسبب ریزشی از تغییرات. و چه کار می توانستند و می توانستم بکنیم که نکردیم؟! ذره ای بودیم که جابجا می شدیم, بی دلیل, بی آغاز, بی پایان. و ادامه خواهیم داشت. من نمی دانم تا کجا...  هنر گناه نیست...

I wish that I had known in that first minute we metThe unpayable debt that I owed youBecause you'd been abused by the bone that refused youAnd you hired me to make up for thatWalking in that room when you had tubes in your armsThose singing morphine alarms out of tune kept you sleeping and evenAnd I didn't believe them when they called you a hurricane thunderclapWhen I was checking vitals I suggested a smileYou didn't talk for a while, you were freezingYou said you hated my tone, it made you feel so aloneAnd so you told me I ought to be leavingBut something kept me standing by that hospital bedI should have quit, but instead I took care of youYou made me sleep and unevenAnd I didn't believe them when they told me that there was no saving you هنر گناه نیست...